Parwowiroza psów

Zapewne zastanawiasz się teraz czym właściwie jest parwowiroza? Otóż  parwowiroza psów, zwana również „tyfusem psim”, jest chorobą o ciężkim przebiegu najczęściej dotykającą psów w wieku szczenięcym. Jeśli chcemy ją rozpoznać i pomóc naszemu psiakowi z nią walczyć to musimy coś o niej wiedzieć. Poniżej znajdziesz krótki poradnik, dotyczący tego w jaki sposób możemy rozpoznać parwowirozę, jakie są jej objawy oraz rokowania przy leczeniu. Przeczytaj koniecznie!

Zacznijmy od tego, że parwowiroza jest wywoływana przez parwowirus, a do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt bezpośredni osobnika zdrowego z chorym, jak również przez kontakt pośredni np. przyniesienie wirusa do mieszkania na butach, spodniach czy dłoniach. Trzeba wiedzieć, że wirus ten namnaża się w kosmkach jelitowych, powodując ich destrukcję, a w przypadku szczeniąt w wieku 3 - 4 tygodni dodatkowo może namnażać się również w komórkach mięśnia sercowego. Następnie wydalany jest z organizmu chorego psa wszystkimi drogami, tj.: z kałem, wymiocinami, moczem oraz śliną, dlatego tak łatwo dochodzi do zakażenia innych zwierząt. Generalnie rzecz ujmując choroba ta dotyka najczęściej szczeniąt i osobników w młodym wieku, które nie były poddane szczepieniom profilaktycznym. W związku z tym może wystąpić też w sytuacji, gdy doszło do zakażenia jeszcze przed wykonaniem szczepień.

 Przede wszystkim warto wspomnieć tym, że choroba ta występuje w dwóch postaciach: sercowej i jelitowej. Zwykle z postacią sercową ma się do czynienia bardzo rzadko, gdyż dotyczy ona szczeniąt w bardzo młodym wieku, objawy są słabo zaznaczone i szybko postępujące. Niestety, ale na ogół występuje nagła śmierć szczeniaka, dlatego postawienie odpowiedniej diagnozy jest bardzo trudne. Natomiast w  postaci jelitowej objawy są już dość charakterystyczne, ponieważ choroba zaczyna się dość niewinnie, od spadku apetytu i lekkiego osłabienia, następnie pojawia się biegunka i wymioty. Zwykle na samym początku występują one w niewielkim nasileniu, ale z każdym kolejnym dniem, a nawet godziną, są coraz bardziej intensywne. Wtedy też kał ma konsystencję papkowatej mazi przechodzącej do wodnistej, a nawet krwistej biegunki, której zapach jest bardzo charakterystyczny, nieprzyjemny, wręcz cuchnący. W rezultacie tego następuje szybkie odwodnienie szczeniaka, a co za tym idzie, jego osłabienie.

 Jeżeli chodzi o  rokowania w parwowirozie to są one bardzo ostrożne, a w przypadku bardzo ciężkiego stanu psa nawet złe, ponieważ leczenie jest trudne i często nie przynosi oczekiwanego efektu. Generalnie rzecz ujmując to sposób leczenia szczeniaka wybiera lekarz prowadzący, po przeprowadzeniu badania klinicznego oraz badań dodatkowych, oceniających stan pacjenta. Jeśli choroba dotknie naszego pupila, musimy postarać się zapewnić mu wysoki komfort bytowania oraz zastosować się do zaleceń lekarza weterynarii.